غزل شمارهٔ ۳۷۹۲

غزلیات

دل شکسته من درد را دوا گیرد
نمک به دیده من رنگ توتیا گیرد

چنین که من ز لباس تعلق آزادم
عجب که پهلوی من نقش بوریا گیرد

به خصم کینه نورزد دل ستمکش من
چراغ کشته من جانب صبا گیرد

گر از کمین بناگوش خط برون ناید
دگر که داد مرا از تو بیوفا گیرد؟

چنان رمیده ز آسودگی دلم صائب
که همچو زلف پریشانی از هوا گیرد

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان

{{ metaLine }}

موردی نیست.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.poem_count }}

فال حافظ

کتاب‌ها

{{ catTitle }}

{{ total }} · {{ coupletTotal }}

خالی است.

موردی یافت نشد.

فال حافظ

{{ poem.title || "غزل حافظ" }}

نیت کنید. همین متن، غزل کامل است.

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

کتاب: {{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}

نظرات

هنوز نظری تأیید نشده.

{{ c.author }}

{{ c.body }}

{{ commentMsg }}