غزل شمارهٔ ۳۹۱۲

غزلیات

سبکروان ز غم روزگار بیخبرند
چو دامن فلک از زخم خار بیخبرند

جهان به دیده روشندلان نمی آید
ستاره های فلک از غبار بیخبرند

جماعتی که نفس ناشمرده خرج کنند
ز خرده گیری روز شمار بیخبرند

درون پرده گروهی که باده می نوشند
ز پرده سوزی صبح خمار بیخبرند

جماعتی که به جمعیت جهان شادند
ز سنگ تفرقه روزگار بیخبرند

درین بساط چو آیینه سیه پردازان
ز نقش نیک وبد روزگار بیخبرند

فکنده اند گروهی که در جهان لنگر
ز خوش عنانی لیل ونهار بیخبرند

چه نعمتی است که این دیده های کوته بین
ز حسن عاقبت انتظار بیخبرند

ز روی تازه فصل بهار سوختگان
چو لاله از جگر داغدار بیخبرند

چو سرو مردم آزاده در جهان صائب
ز انقلاب خزان وبهار بیخبرند

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان

{{ metaLine }}

موردی نیست.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.poem_count }}

فال حافظ

کتاب‌ها

{{ catTitle }}

{{ total }} · {{ coupletTotal }}

خالی است.

موردی یافت نشد.

فال حافظ

{{ poem.title || "غزل حافظ" }}

نیت کنید. همین متن، غزل کامل است.

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

کتاب: {{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}

نظرات

هنوز نظری تأیید نشده.

{{ c.author }}

{{ c.body }}

{{ commentMsg }}