غزل شمارهٔ ۵۷۱۲

غزلیات

ز ابر تربیت روزگار نومیدم
چو تخم سوخته از نوبهار نومیدم

ز وصل گل نبود خارپا چنان نومید
که من ز وصل تو ای گلعذار نومیدم

پرست از گل بی خار دامن هر خار
در آن چمن که من از نوبهار نومیدم

مرا به عالمی افکنده است حیرانی
که در کنار ز بوس و کنار نومیدم

ز چار موجه دریای غم کفایت من
همین بس است که از غمگسار نومیدم

ز بازگشت گهر چون صدف بود نومید
من آنچنان ز دل بیقرار نومیدم

چنین که بخت جفاکار در شکست من است
اگر گهر شوم از اعتبار نومیدم

نسیم مصر کجاست یاد من کند صائب
چنین که من ز دیار و زیار نومیدم

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان

{{ metaLine }}

موردی نیست.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.poem_count }}

فال حافظ

کتاب‌ها

{{ catTitle }}

{{ total }} · {{ coupletTotal }}

خالی است.

موردی یافت نشد.

فال حافظ

{{ poem.title || "غزل حافظ" }}

نیت کنید. همین متن، غزل کامل است.

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

کتاب: {{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}

نظرات

هنوز نظری تأیید نشده.

{{ c.author }}

{{ c.body }}

{{ commentMsg }}