غزل شمارهٔ ۵۷۷۱

غزلیات

چو گل به ظاهر اگر خنده در دهان داریم
به دیده خار ز اندیشه خزان داریم

جگر شکاف محیط است چون عصای کلیم
ز آه تیر خدنگی که در کمان داریم

شکسته رنگی ما نامه ای است واکرده
چگونه درد دل خویش را نهان داریم؟

همان به بال و پر خود چو تیر می لرزیم
اگر چه قوت پرواز از کمان داریم

بری ز پرورش ما نخورد در همه عمر
چو سرو و بید خجالت ز باغبان داریم

اگر چه بی ثمر افتاده ایم خوش وقتیم
که همچو سرو دل جمعی از خزان داریم

ز اعتبارشود بیش خاکساری ما
که ما به صدر همان جا در آستان داریم

ازان جو شمع ز ما روشن است محفلها
که هر چه در دل ما هست بر زبان داریم

عجب که محو شود یاد ما ز خاطرها
چو صبح حق نفس بر جهانیان داریم

فغان ز داغ غریبی برشته تر گردد
علاقه ما به قفس بیش از آشیان داریم

سگ در تو ز رزق هماست مستغنی
و گرنه ما هم یک مشت استخوان داریم

همین ز گرد یتیمی است چون گهر صائب
کناره ای که درین بحر بیکران داریم

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان

{{ metaLine }}

موردی نیست.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.poem_count }}

فال حافظ

کتاب‌ها

{{ catTitle }}

{{ total }} · {{ coupletTotal }}

خالی است.

موردی یافت نشد.

فال حافظ

{{ poem.title || "غزل حافظ" }}

نیت کنید. همین متن، غزل کامل است.

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

کتاب: {{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}

نظرات

هنوز نظری تأیید نشده.

{{ c.author }}

{{ c.body }}

{{ commentMsg }}