غزل شمارهٔ ۶۳۳۰

غزلیات

مرا ز لاله چراغ نظر شود روشن
ز قرب سوخته جانان شرر شود روشن

چو آتش جگر لعل، بی زوال بود
چراغ هر که به خون جگر شود روشن

ز بس گرفته ز نادیدنی شده است دلم
ز زنگ، آینه ام بیشتر شود روشن

ز حرف سرد دل ما چو غنچه بگشاید
چراغ ما به نسیم سحر شود روشن

دلی که تیره ز اوضاع روزگار شده است
در آفتاب قیامت مگر شود روشن

به گرمخونی من خسته ای ندارد عشق
چو شمع از رگ من نیشتر شود روشن

گره ز کار دل من شود به آبله باز
چنان که چشم صدف از گهر شود روشن

نکرد گرمی پرواز بی پر و بالم
کجا ز شمع مرا بال و پر شود روشن؟

درین محیط عنان را کشیده دار چو موج
که از استادگی آب گهر شود روشن

چراغ هر که ز دلهای گرم افروزد
ز آستین صبا بیشتر شود روشن

ز رشک حسن گلوسوز یار نیست بعید
چو شمع سبز اگر نیشکر شود روشن

ز عمر قسمت ما نیست جز زمان وداع
چو آن چراغ که وقت سحر شود روشن

نرفت تیرگی از دل به سعی ما صائب
مگر ز پرتو اهل نظر شود روشن

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان

{{ metaLine }}

موردی نیست.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.poem_count }}

فال حافظ

کتاب‌ها

{{ catTitle }}

{{ total }} · {{ coupletTotal }}

خالی است.

موردی یافت نشد.

فال حافظ

{{ poem.title || "غزل حافظ" }}

نیت کنید. همین متن، غزل کامل است.

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

کتاب: {{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}

نظرات

هنوز نظری تأیید نشده.

{{ c.author }}

{{ c.body }}

{{ commentMsg }}