شمارهٔ ۱۴

غزلیات

هر که آمد در جهان پست و رفت
رشتهٔ الفت ز ما بگسست و رفت

مرگ صیاد است و، صیدش آدمی است
کو که زین صیاد، سالم جست و رفت؟

عمر ما، همچون نسیم صبحگاه
آمد و از پا دمی ننشست و رفت

آدمی را، تن طلسم جان بود
عاقبت میبایدش بشکست و رفت

وقت آن کس خوش که چون اهل صفا
از قیود زندگانی رست و رفت

خرم از سر منزل کثرت گذشت
آنکه شد از جام وحدت مست و رفت

هیچکس با خویشتن چیزی نبرد
هر که بودش هر چه داد از دست و رفت

نظم را عقد گهر بگسسته بود
لیکنش (صابر) به هم پیوست و رفت

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان

{{ metaLine }}

موردی نیست.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.poem_count }}

فال حافظ

کتاب‌ها

{{ catTitle }}

{{ total }} · {{ coupletTotal }}

خالی است.

موردی یافت نشد.

فال حافظ

{{ poem.title || "غزل حافظ" }}

نیت کنید. همین متن، غزل کامل است.

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

کتاب: {{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}

نظرات

هنوز نظری تأیید نشده.

{{ c.author }}

{{ c.body }}

{{ commentMsg }}