شمارهٔ ۱۳۱

غزلیات

هر که بدید از تو این فراخته قامت
گفت که یاران قیام کرده قیامت

پیش تو سرو سهی ز پای درافتد
زانکه ندارد توان و تاب اقامت

جز روش عشق و کار باده پرستی
آخر هر کار حسرتست و ندامت

پا به سر جان نه و در آبره عشق
ورنه سر خویش گیر و راه سلامت

همچو دهانت ز حسرت لبت ای شوخ
هیچ ز من جز سخن نمانده علامت

هست ز چشم و لب تو آنچه بعالم
قصه ز سحر است و داستان ز کرامت

ختم به نام تو دلبری بود و هم
ختم به نام ولی عصر‌ام امامت

آنکه بحق قائمست و عالم هستی
نیست مگر ظل آن فراخته قامت

بخت خدا داده چیست اینکه خدا کرد
خط غلامیش بر صغیر کرامت

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان

{{ metaLine }}

موردی نیست.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.poem_count }}

فال حافظ

کتاب‌ها

{{ catTitle }}

{{ total }} · {{ coupletTotal }}

خالی است.

موردی یافت نشد.

فال حافظ

{{ poem.title || "غزل حافظ" }}

نیت کنید. همین متن، غزل کامل است.

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

کتاب: {{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}

نظرات

هنوز نظری تأیید نشده.

{{ c.author }}

{{ c.body }}

{{ commentMsg }}