شمارهٔ ۷۶

غزلیات

روزی که من به دوش فکندم ردای فقر
پهلو زدم به ملک جم از کبریای فقر

بیگانه شو ز فر فریدون و جاه کی
ایدل بشکر آنکه شدی آشنای فقر

درویش دل بدولت دارا نمیدهد
دارای دولت آنکه بدل شد گدای فقر

سودم شود زیان و تجارات من تباه
گر بدهم و دو کون ستانم بهای فقر

جبریل شد مشرف صحن سرای ما
گشتیم تا مشرف صحن سرای فقر

دست ملک ز دامن درویش کوتهست
آنجا که نیست جای کس آنجاست جای فقر

ما را فنای فقر بملک بقا کشید
ملک بقا اگر طلبی در فنای فقر

شه گردد ار ز سلطنت فقر با خبر
بنهد هوای سلطنت اندر هوای فقر

گوئی که من شنیدم و بس از فضای دل
روزی که زد منادی دولت ندای فقر

حیران شود بصورت تصویر آفتاب
گر ما کشیم پرده ز روی صفای فقر

چونان صفا بحشمت سلطان قفا زنی
ای سالک ار قدم زنی اندر قفای فقر

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان

{{ metaLine }}

موردی نیست.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.poem_count }}

فال حافظ

کتاب‌ها

{{ catTitle }}

{{ total }} · {{ coupletTotal }}

خالی است.

موردی یافت نشد.

فال حافظ

{{ poem.title || "غزل حافظ" }}

نیت کنید. همین متن، غزل کامل است.

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

کتاب: {{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}

نظرات

هنوز نظری تأیید نشده.

{{ c.author }}

{{ c.body }}

{{ commentMsg }}