طغرای مشهدی
شمارهٔ ۷۳۳
ابیات برگزیده از غزلیات
بس که از روی نزاکت بر ما می آیی
همچو گلبرگ، به امداد صبا می آیی
کو زبانی که چو آیی، به تو گویم که ز بزم
شب کجا رفتی و اکنون ز کجا می آیی
گریه آید چو مرا، خنده زنان وجه مپرس
گل نپرسیده ز باران که چرا می آیی
نظرات
هنوز نظری تأیید نشده.
{{ c.body }}