غزل شمارهٔ ۲۷۲

غزلیات

هر کس که در بهار به صحرا برون رود
عیش آن گهی کند که به ذوق جنون رود

عارف به خار و گل چو ببیند به روی دوست
روزی دری گشاید و بیخود درون رود

حربا مجوی، بر اثر عشق رو، که گل
رویش به مطلب است، ولی واژگون رود

سرچشمهٔ تراوش دشنام همت است
هر ماجراکه بر سر دنیای دون رود

دریافتم ز بوی تو عرفی، که بهر گام
صد ره دمی به خانهٔ عرفی زبون رود

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان

{{ metaLine }}

موردی نیست.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.poem_count }}

فال حافظ

کتاب‌ها

{{ catTitle }}

{{ total }} · {{ coupletTotal }}

خالی است.

موردی یافت نشد.

فال حافظ

{{ poem.title || "غزل حافظ" }}

نیت کنید. همین متن، غزل کامل است.

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

کتاب: {{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}

نظرات

هنوز نظری تأیید نشده.

{{ c.author }}

{{ c.body }}

{{ commentMsg }}