غزل شمارهٔ ۳۷۹

غزلیات

حاشا که برق حسن بود عشق خانه سوز
برق است حسن، شعله گداز و بهانه سوز

تا کی بهانه گیری و آسودگی، که هست
ناموس درد پرور و صدها بهانه سوز

در مزرع جهان مفشان دانهٔ امید
زین دشت برگذر که زمینی است دانه سوز

گفتی چه طایر است دل سینه دشمنت
آتش به خویش در زده و آشیانه سوز

در خرمن زمانه زنم آتش از فغان
شوق تو جان گداز من و من زمانه سوز

چون سیل آتش آمده ام، مست اشتیاق
کز بوسه های گرم شود آستانه سوز

عرفی مجو نهایت ایام دوستی
دریای آتش است محبت، کرانه سوز

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان

{{ metaLine }}

موردی نیست.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.poem_count }}

فال حافظ

کتاب‌ها

{{ catTitle }}

{{ total }} · {{ coupletTotal }}

خالی است.

موردی یافت نشد.

فال حافظ

{{ poem.title || "غزل حافظ" }}

نیت کنید. همین متن، غزل کامل است.

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

کتاب: {{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}

نظرات

هنوز نظری تأیید نشده.

{{ c.author }}

{{ c.body }}

{{ commentMsg }}