غزل شمارهٔ ۶۰۴

غزلیات

تا دردی درد او چشیدیم
دامن ز دو کون در کشیدیم

با هم نفسی ز درد عشقش
در کنج فنا بیارمیدیم

بر بوی یقین که بو که بینیم
زهری به گمان دل چشیدیم

گه در طلبش ز دست رفتیم
گه در هوسش به سر دویدیم

در عالم پر عجایب عشق
آوازهٔ او بسی شنیدیم

درمان چه‌کنیم درد او را
کین درد به جان و دل خریدیم

عشقش چو به ما نمود ما را
صد پرده به یک زمان دریدیم

نور رخ او چو شعله‌ای زد
خود را ز فروغ آن بدیدیم

دیدیم که ما نه ز آب و خاکیم
از هر دو برون رهی گزیدیم

چه خاک و چه آب کانچه ماییم
در پردهٔ غیب ناپدیدیم

چون پرده ز روی کار برخاست
از خود نه ازو بدو رسیدیم

پیوستگیی چو یافت عطار
از ننگ وجود او بریدیم

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان

{{ metaLine }}

موردی نیست.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.poem_count }}

کتاب‌ها

{{ catTitle }}

{{ total }} · {{ coupletTotal }}

خالی است.

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

کتاب: {{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}

نظرات

هنوز نظری تأیید نشده.

{{ c.author }}

{{ c.body }}

{{ commentMsg }}