دیوان عطار
عطار نیشابوری
5014 شعر در 192 بخش
فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار میرود و بنا به نظر عارفان در زمینهٔ عرفانی از مرتبهای بالا برخوردار بودهاست.
بخشهای دیوان
- دیوان اشعار (885)
- منطقالطیر (211)
- الهی نامه (317)
- بلبل نامه (38)
- اسرارنامه (125)
- خسرونامه (71)
- مختارنامه (2273)
- سی فصل (28)
- بیان الارشاد (36)
- بیسرنامه (7)
- هیلاج نامه (68)
- مظهر (7)
- جوهرالذات (149)
- مظهرالعجایب (83)
- مصیبت نامه (417)
- وصلت نامه (72)
- نزهت الاحباب (22)
- پندنامه (79)
- اشترنامه (30)
- تذکرة الأولیاء (96)
نظرات
هنوز نظری تأیید نشده.
{{ c.body }}