غزل شمارهٔ ۸۴۰

غزلیات

گه به کرشمه دلم ز بر بربایی
گه ز تنم جان به یک نظر بربایی

ننگ نیاید تو را که هیچ کسی را
گه دل و گه جان مختصر بربایی

چون تتق از آفتاب چهره کنی دور
عقل براندازی و بصر بربایی

چون سر زلف تو سرکشی کند آغاز
از سر مویی هزار سر بربایی

از سر کین زان سنان غمزه کنی تیز
تا به سنانی ز مه قمر بربایی

قصد کنی چون در آینه نگری تو
کز لب خود زاینه شکر بربایی

بر طرفی می‌روی ز من که من مست
طرف ندارم که از کمر بربایی

در رخ من ننگری به دیدهٔ رحمت
بلکه بدان بنگری که زر بربایی

گر بربایی هزار دل تو به روزی
سیر نگردی تو و دگر بربایی

چون نشکیبی ز دلربایی عشاق
جهد بر آن کن که بیشتر بربایی

تا به ابد ای فرید تو بنمیری
از لب او یک شکر اگر بربایی

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان

{{ metaLine }}

موردی نیست.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.poem_count }}

کتاب‌ها

{{ catTitle }}

{{ total }} · {{ coupletTotal }}

خالی است.

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

کتاب: {{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}

نظرات

هنوز نظری تأیید نشده.

{{ c.author }}

{{ c.body }}

{{ commentMsg }}