شمارهٔ ۲۱۴

غزلیات

هر کجا موج هیاهوی دل است
تا نفس پر می کشد بوی دل است

می توان کردن دل خود را نگاه
خوی من نازکتر از خوی دل است

گر محبت گلشن آرایی کند
سلسبیلش موجه جوی دل است

پایمال فوج مژگان گشتم آه
گرد من محو تکاپوی دل است

هرکجا می می کشد بیخود اسیر
ساغرش لبریز از هوی دل است

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان شاعران

از میان صدها دیوان، شاعر را انتخاب کنید و شعر را بخوانید.

شاعری یافت نشد.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.name }}

{{ poet.poem_count }} شعر · {{ poet.category_count }} بخش

{{ poet.description }}

بخش‌های دیوان

هنوز بخشی وارد نشده است.

{{ catTitle }}

{{ total }} شعر

شعری در این بخش نیست.

نتایج «{{ qShown }}»

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}