شمارهٔ ۲۶

غزلیات بخش دوم

که گفت منظر چشم من آشیانه توست
تو پادشاهی و عالم تمام خانه توست

ز آسمان گذرانم سر از سرافرازی
ز بهر آن که سر من بر آستانه توست

به یک نگاه مرا کام دل توانی داد
میار عذر که می‌دانم این بهانه توست

روا مدار که ریزم به خاک دور از تو
که اشک دیده من گوهر خزانه توست

جفای او به وفا شد بدل بنال ای دل
که این اثر همه از ناله شبانه توست

اگر خراب گذاری و گر کنی آباد
من اختیار ندارم که خانه خانه توست

اگر چه دور از آنی ولیک چون خاقان
به دل خیال تو و در زبان فسانه توست

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان

{{ metaLine }}

موردی نیست.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.poem_count }}

فال حافظ

کتاب‌ها

{{ catTitle }}

{{ total }} · {{ coupletTotal }}

خالی است.

موردی یافت نشد.

فال حافظ

{{ poem.title || "غزل حافظ" }}

نیت کنید. همین متن، غزل کامل است.

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

کتاب: {{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}

نظرات

هنوز نظری تأیید نشده.

{{ c.author }}

{{ c.body }}

{{ commentMsg }}