فرخی یزدی
شمارهٔ ۱۴۱
رباعیات
ای کاش مرا ناطقه گویا میشد
یک لحظه دهان بستهام وا میشد
تا این دل سودازدهٔ پردهنشین
بیپرده میان خلق رسوا میشد
فرخی یزدی
رباعیات
ای کاش مرا ناطقه گویا میشد
یک لحظه دهان بستهام وا میشد
تا این دل سودازدهٔ پردهنشین
بیپرده میان خلق رسوا میشد
{{ metaLine }}
موردی نیست.
خالی است.
موردی یافت نشد.
فال حافظ
نیت کنید. همین متن، غزل کامل است.
{{ line }}
{{ poem.plain_text }}
{{ poem.poet_nickname }}
کتاب: {{ poem.category_title }}
{{ line }}
{{ poem.plain_text }}
نظرات
هنوز نظری تأیید نشده.
{{ c.body }}