غزل شمارهٔ ۷۲

غزلیات

ترک چشمش که مست و مخمور است
خون ما گر بریخت معذور است

کوی معشوق عرصهٔ محشر
بانگ عشاق نغمهٔ صور است

خسرو عشق چون به قهر آید
صبر مغلوب و عقل مقهور است

همه از زورمند در حذرند
من ز سرپنجه‌ای که بی‌زور است

با وجود بلای عشق خوشم
که ز بالای او بلا دور است

برنیاید به صد هزاران جان
از دهان تو آن چه منظور است

گر به شیرین لب تو جان ندهم
چه کنم با سری که پر شور است

من و بختی که مایهٔ ظلمت
تو و رویی که چشمهٔ نور است

می فروش از لب تو وام گرفت
نشئه‌ای کان در آب انگور است

داستان فروغی و رخ دوست
نقل موسی و آتش طور است

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان

{{ metaLine }}

موردی نیست.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.poem_count }}

فال حافظ

کتاب‌ها

{{ catTitle }}

{{ total }} · {{ coupletTotal }}

خالی است.

موردی یافت نشد.

فال حافظ

{{ poem.title || "غزل حافظ" }}

نیت کنید. همین متن، غزل کامل است.

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

کتاب: {{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}

نظرات

هنوز نظری تأیید نشده.

{{ c.author }}

{{ c.body }}

{{ commentMsg }}