شمارهٔ ۳۵۷

غزلیات

شد واقف از خیال من آن مه بحال من
نگذاشت فرق ضعف ز من تا خیال من

بستم خیال کام دگر زآن دهن ولی
کاری نکرد هیچ خیال محال من

گفتم سگ توام سبب اینست غالبا
کز من چنین گریخته وحشی غزال من

گفتم ز رشک بر ورق لاله نقطه ایست
گفتم این کنایه ایست ز رخسار و خال من

بی خط سبز و زلف سیاه تو شاهدست
بر روی زرد من رقم اشک آل من

سر زد ز چاک سینه من آتش درون
من مرغ آتشین پرم اینست بال من

سودای عقل کرد فضولی مرا ملول
حرفی ز عشق گوی بدفع ملال من

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان

{{ metaLine }}

موردی نیست.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.poem_count }}

فال حافظ

کتاب‌ها

{{ catTitle }}

{{ total }} · {{ coupletTotal }}

خالی است.

موردی یافت نشد.

فال حافظ

{{ poem.title || "غزل حافظ" }}

نیت کنید. همین متن، غزل کامل است.

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

کتاب: {{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}

نظرات

هنوز نظری تأیید نشده.

{{ c.author }}

{{ c.body }}

{{ commentMsg }}