شمارهٔ ۴۷۶

غزلیات

این روضه که وقفست بر اغیار نعیمش
بر کِشتة عشّاق سمومست نسیمش

یک عمر نفس سوختم و نرم نکردم
آن دل، که به یک ناله توان کرد رحیمش

آن مایده عشقست که صد قرن نیابی
یک دست و زبان سوخته‌ای همچو کلیمش

آن مزرع عشقست که پیوسته روانست
بر کشت امید آب ز سرچشمة میمش

فیّاض چه دانی تو غم دل، که نداری
در سینة بیداد یکی دل، چه که نیمش!

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان

{{ metaLine }}

موردی نیست.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.poem_count }}

فال حافظ

کتاب‌ها

{{ catTitle }}

{{ total }} · {{ coupletTotal }}

خالی است.

موردی یافت نشد.

فال حافظ

{{ poem.title || "غزل حافظ" }}

نیت کنید. همین متن، غزل کامل است.

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

کتاب: {{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}

نظرات

هنوز نظری تأیید نشده.

{{ c.author }}

{{ c.body }}

{{ commentMsg }}