غزل شمارهٔ ۱۵۴

غزلیات

یک جرعه می زساغر جانانم آرزوست
سر مستئی زمیکده جانم آرزوست

پائی زدم بدنیی و پائی به آخرت
نی این مرا فریبد و نه آنم آرزوست

از هر دو کون بی خبر و مست بندگی
آزادی ز مالک و رضوانم آرزوست

افسرده شد دل از دم سرد هوای نفس
از جانب یمن دم رحمانم آرزوست

آب حیات هست نهان در دهان یار
بوس لبی و عمر فراوانم آرزوست

زان چشم غمزه و ز مژگان ستیزه
تنگ شگر از آن لب و دندانم آرزوست

شیرین تبسمی که خرد جانم از خرد
مستی زجام لؤلؤ و مرجانم آرزوست

من جان بکف گرفته و او تیغ آبدار
سر تا کنم نثار به سامانم آرزوست

بنما ز زیر زلف سیه عارض چو مه
کز کفر توبه کردم و ایمانم آرزوست

لب نه مرا بلب که کشم آب زندگی
در عین نور چشمهٔ حیوانم آرزوست

از دست زاهدان تر و زاهدان خشک
صحرا و کوه و ناله و افغانم آرزوست

از دیده خون ببارم تا جان شود روان
چون فیض اجر خون شهیدانم آرزوست

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان

{{ metaLine }}

موردی نیست.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.poem_count }}

فال حافظ

کتاب‌ها

{{ catTitle }}

{{ total }} · {{ coupletTotal }}

خالی است.

موردی یافت نشد.

فال حافظ

{{ poem.title || "غزل حافظ" }}

نیت کنید. همین متن، غزل کامل است.

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

کتاب: {{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}

نظرات

هنوز نظری تأیید نشده.

{{ c.author }}

{{ c.body }}

{{ commentMsg }}