غزل شمارهٔ ۲۸۲

غزلیات

همه را خود نوازد و سازد
گرچه از خود بکس نپردازد

همه او او همه است خود با خود
جاودان نرد عشق می‌بازد

کسوت نو بهر زمان پوشد
مرکب تازه دم بدم تازد

گاه شاهد شود کرشمه کند
گاه با شاهدان نظر بازد

که نیاز آورد بدرگه خود
گاه بر خود بخویشتن نازد

گاه سوزد بقهر دلها را
گاه سازد بلطف و بنوازد

هست درمان هر دلی دردی
فیض را درد عشق می‌سازد

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان

{{ metaLine }}

موردی نیست.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.poem_count }}

فال حافظ

کتاب‌ها

{{ catTitle }}

{{ total }} · {{ coupletTotal }}

خالی است.

موردی یافت نشد.

فال حافظ

{{ poem.title || "غزل حافظ" }}

نیت کنید. همین متن، غزل کامل است.

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

کتاب: {{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}

نظرات

هنوز نظری تأیید نشده.

{{ c.author }}

{{ c.body }}

{{ commentMsg }}