غزل شمارهٔ ۳۲۹

غزلیات

دست از دلم بدار که تابم دگر نماند
از بس سرشک ریختم آبم دگر نماند

تا چند و چند با دل خونین کنم عتاب
گشتم خجل ز خویش عتابم دگر نماند

ای یار غمگسار دگر حال دل مپرس
بستم زبان ز حرف جوابم دگر نماند

پندم دگر مده که نمانده است جای پند
لب را به بند تاب خطابم دگر نماند

آسودگی نماند دگر در سرای تن
بیزار گشتم از خود و خوابم دگر نماند

پایم فتاد از ره و دستم ز کار ماند
پیری شتاب کرد و شتابم دگر نماند

دیریست درد میکشم از عیش روزگار
در جام خوشدلی می نابم دگر نماند

در جست‌وجوی آب کرم بر و بحر را
گشتم بسی بسر که سرابم دگر نماند

ای یار فیض برده ز باران صحبتم
دامان بگش ز فیض سحابم دگر نماند

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان

{{ metaLine }}

موردی نیست.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.poem_count }}

فال حافظ

کتاب‌ها

{{ catTitle }}

{{ total }} · {{ coupletTotal }}

خالی است.

موردی یافت نشد.

فال حافظ

{{ poem.title || "غزل حافظ" }}

نیت کنید. همین متن، غزل کامل است.

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

کتاب: {{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}

نظرات

هنوز نظری تأیید نشده.

{{ c.author }}

{{ c.body }}

{{ commentMsg }}