غزل شمارهٔ ۳۸۲

غزلیات

کجا میرود روح و کی میرود
کجا و کی از پیش وی میرود

کجا و کی و کی بود روح را
که این هر دو تن راز پی میرود

زامر خدایست روح و خدا
کی آید بجائی و کی میرود

چو بیخود شوی دانی این راز را
که در بیخودی دل بوی میرود

می عشق آگاه سازد ترا
که غفلت بدین گونه می میرود

بجز مستی و عشق و شور جنون
ز پیش تو این کار کی میرود

دمی سوی ما آ تماشای را
ببین تا چه غوغای می میرود

چنین بر زمین ریخت خم می ز خویش
چنان بر فلک‌های و هی میرود

که تا پشت ماهی رسیده است می
که تا زهره آواز نی میرود

دمی فیض را چون برآید چنین
خرد را دگر کی ز پی میرود

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان

{{ metaLine }}

موردی نیست.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.poem_count }}

فال حافظ

کتاب‌ها

{{ catTitle }}

{{ total }} · {{ coupletTotal }}

خالی است.

موردی یافت نشد.

فال حافظ

{{ poem.title || "غزل حافظ" }}

نیت کنید. همین متن، غزل کامل است.

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

کتاب: {{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}

نظرات

هنوز نظری تأیید نشده.

{{ c.author }}

{{ c.body }}

{{ commentMsg }}