غزل شمارهٔ ۴۰۴

غزلیات

عشق بدل گاه درد گاه دوا میدهد
جمله امراض را عشق شفا میدهد

گاه دوا را دهد خاصیت درد و غم
گاه دگر درد را طبع دوا میدهد

این صدف چشم من گاه گهر ریختن
همچو دل بحر و کان داد سخا میدهد

هست درو بحرها موج زنان وین عجب
بحر بود در صدف عشق چها میدهد

دم بدم اندوه و غم بر سر هم می‌نهم
باز دل تنگ را وسعت جا میدهد

حاصل ایام عمر هر چه بود غیر دوست
دین و دل و عقل و هوش کل بفنا میدهد

هر دمی از فیض جان گیرد و بازش دهد
آنکه ستاند دگر باز چرا میدهد

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان

{{ metaLine }}

موردی نیست.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.poem_count }}

فال حافظ

کتاب‌ها

{{ catTitle }}

{{ total }} · {{ coupletTotal }}

خالی است.

موردی یافت نشد.

فال حافظ

{{ poem.title || "غزل حافظ" }}

نیت کنید. همین متن، غزل کامل است.

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

کتاب: {{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}

نظرات

هنوز نظری تأیید نشده.

{{ c.author }}

{{ c.body }}

{{ commentMsg }}