غزل شمارهٔ ۴۱۲

غزلیات

شکر تو چسان کنم که شاید
از جز تو ثنای تو نیاید

گر هم نکنم ثنا چه گویم
نطقم بچه کار دیگر آید

آن لب که ثنای تو نگوید
آخر بچه خوشدلی گشاید

آندست که دامنت نگیرد
از بهر چه زاستین برآید

آن پای که در رهت نپوید
سر که رود و بر که آید

آن سر که هوای تو ندارد
بر تن بکدام امید باید

آندل که درو محبتت نیست
در سینه چو نغمه می‌سراید

آن جان که ز تو نشان ندارد
حقا که بجای تن نشاید

آن دیده که دیده روی خوبت
بر غیر چگونه میگشاید

آن گوش که نام تو شنیده
چون حرف دگر در آن درآید

از فیض تو پای تا سر فیض
هر لحظه محبتی فزاید

آنم که سراسر وجودم
پیوسته بحمد تو سراید

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان

{{ metaLine }}

موردی نیست.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.poem_count }}

فال حافظ

کتاب‌ها

{{ catTitle }}

{{ total }} · {{ coupletTotal }}

خالی است.

موردی یافت نشد.

فال حافظ

{{ poem.title || "غزل حافظ" }}

نیت کنید. همین متن، غزل کامل است.

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

کتاب: {{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}

نظرات

هنوز نظری تأیید نشده.

{{ c.author }}

{{ c.body }}

{{ commentMsg }}