غزل شمارهٔ ۴۵۷

غزلیات

تجلی حسنه من معدن النور
فدّک القلب منی دکه الطور

حرزت صاعقا ثم استفقت
رأیت الموت و الاحیا بلاصور

تخرب فی هواه دار جسمی
و لکن بیت قلبی فیه معمور

و من ینظر الی آیات وجهه
یجده مصحفّافی الحسن مسطور

حوالی خده شعرات خضر
کان المسک ممزوج بکافور

و ما الخضراء شعرا حول فیه
فراهم آمدهٔ گرد شکر مور

نهنگ عشق دل را لقمهٔ کرد
چو افتادم در این در یاری پر شور

دموعی بحر و الهجران نیران
من بیچاره غرق بحر مسجور

ازینسان شعرها میگوئی ای فیض
نویسد تا ملک بر رق منشور

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان

{{ metaLine }}

موردی نیست.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.poem_count }}

فال حافظ

کتاب‌ها

{{ catTitle }}

{{ total }} · {{ coupletTotal }}

خالی است.

موردی یافت نشد.

فال حافظ

{{ poem.title || "غزل حافظ" }}

نیت کنید. همین متن، غزل کامل است.

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

کتاب: {{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}

نظرات

هنوز نظری تأیید نشده.

{{ c.author }}

{{ c.body }}

{{ commentMsg }}