غزل شمارهٔ ۷۳۳

غزلیات

ذرهٔ درد بر آن مایهٔ درمان بردن
به ز کوه حسناتست بمیزان بردن

ایستادن نفسی نزد مسیحا نفسی
به ز صد ساله نمازست بپایان بردن

یک طوافی بسر کوی ولی اللّهی
به ز صد حج قبولست بدیوان بردن

تا توانی اگر از غم دگران برهانی
به ز صد ناقه حمراء بقربان بردن

بردن غم ز دل خسته دلی در میزان
به ز صوم رمضانست بشعبان بردن

یکجو از دوش مدین دینی اگر برداری
به ز صد خرمن طاعات بدیان بردن

به ز آزادی صد بندهٔ فرمان بردار
حاجت مؤمن محتاج باحسان بردن

دست افتاده بگیری ز زمین برخیزد
به ز شبخیزی و شاباش ز یاران بردن

نفس خود را شکنی تا که اسیر تو شود
به زاشکستن کفار و اسیران بردن

خواهی ار جان بسلامت ببری تن در ره
خدمتش را ندهی تن نتوان جان بردن

سر تسلیم بنه هرچه بگوید بشنو
از خداوند اشارت ز تو فرمان بردن

دل بدست آر ز صاحبدل و جان از جانبخش
گل و تن را نتوان فیض بجانان بردن

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان

{{ metaLine }}

موردی نیست.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.poem_count }}

فال حافظ

کتاب‌ها

{{ catTitle }}

{{ total }} · {{ coupletTotal }}

خالی است.

موردی یافت نشد.

فال حافظ

{{ poem.title || "غزل حافظ" }}

نیت کنید. همین متن، غزل کامل است.

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

کتاب: {{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}

نظرات

هنوز نظری تأیید نشده.

{{ c.author }}

{{ c.body }}

{{ commentMsg }}