پنج نور مقدس وسیله تقرب به خداست

قصاید

آمد ندا که ما به تو گفتیم پیش از این
حرفی که می‏شود همه دردی بدان دوا

هرگه مصیبتی دهدت روی یا غمی
در دفع آن بجوی توسل به مصطفا

نام محمد و علی و اهلبیت را
کن ذکر در دعا و بدیشان کن التجا

تا من به جاه و رتبه آن برگزیدگان
دفع بلا نمایم و بپذیرمت دعا

می‏جستی ار وسیله بدیشان به روز عهد
تا دفع شرِّ دیو کنم می‏شد آن روا

عهدت نمی‏شکست و مصیبت نمی‏رسید
دشمن شکسته می‏شد از اقدام بر جفا

اکنون بیا و یاد کن این قوم را به نام
تا جاهشان شفیع تو گردد به نزد ما

تسلیم کن بزرگی ایشان و فضلشان
بر خویش تا شود ز تو مدفوع این بلا

تا خط عفو بر ورق زلّتت کشم
تا توبه‏ات قبول کنم بهر مصطفا

گفتا که قدر و رتبه ایشان به آن رسید
تا یافتند نزد تو این‏جاه و اصطفا

تا آن که توبه ‏ام نپذیری به لطف خویش
الا به دستیاری اولاد مصطفا

من بودم آن که سجده من کرد اهل قدس
من بودم آن که یافت ز تو در بهشت جا

من بودم آن که ساختی از بهر او زنی
تا قلب را انیس شد و دیده را ضیا

گفتا که با تو این همه کردیم و می‏کنیم
زیرا که بود صلب تو این قوم را وعا

ورنه زیاده بود ز حدّ تو آن کرَم
باید که خویش را بشناسی و قوم را

دیوان

موردی نیست.

کتاب‌ها

{{ total }} · {{ coupletTotal }}

خالی است.

موردی یافت نشد.

فال حافظ

نیت کنید. همین متن، غزل کامل است.

{{ poem.plain_text }}

کتاب: {{ poem.category_title }}

{{ poem.plain_text }}

هنوز نظری تأیید نشده.

{{ c.author }}