شمارهٔ ۲۵۳

غزلیات

در قیامت همه کس طالب و جویا باشد
دل ما طالب این قدر معلا باشد

عشق،کان جان و دل و دین ز تو باز استاند
عشق نبود،مگر آن طامه کبرا باشد

در جهان گشتم و آفاق سراسر دیدم
ذات انسانست،که هم اسم و مسما باشد

هر کرا جان و دلی هست به جانان نزدیک
راحت جان و دلش باده حمرا باشد

من،که با خاک سر کوی تو شوقی دارم
سر کوی تو مرا جنت ماوا باشد

دل و دین برد ز من، جان طلبد،چون سازم؟
هر کجا عشق بود جمله ازینها باشد

چند گویی تو ازین عقلک بی عقل مدام؟
مثل عشق و خرد پشه و عنقا باشد

من ندانم که چه حالیست که پیوسته به جان
دلم آشفته آن قامت و بالا باشد؟

در صبوحی،که سر از خاک برآرند همه
قاسمی بنده آن خسرو جانها باشد

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان

{{ metaLine }}

موردی نیست.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.poem_count }}

فال حافظ

کتاب‌ها

{{ catTitle }}

{{ total }} · {{ coupletTotal }}

خالی است.

موردی یافت نشد.

فال حافظ

{{ poem.title || "غزل حافظ" }}

نیت کنید. همین متن، غزل کامل است.

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

کتاب: {{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}

نظرات

هنوز نظری تأیید نشده.

{{ c.author }}

{{ c.body }}

{{ commentMsg }}