شمارهٔ ۳۵۵

غزلیات

دایم چو غنچه سر به گریبان گریستم
پیدا شکفته بود و پنهان گریستم

هرجا چو غنچه تنگدلی چند یافتم
رفتم چو ابر و بر سر ایشان گریستم

چون شمع، زندگانی من صرف گریه شد
تا آخرین نفس، ز تف جان گریستم

ای ابر هرزه آب رخ خود مبر، که من
چندان که ممکن است چو باران گریستم

هرگز ز گریه روی نکردم ترش چو ابر
دایم چو شیشه با لب خندان گریستم

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان

{{ metaLine }}

موردی نیست.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.poem_count }}

فال حافظ

کتاب‌ها

{{ catTitle }}

{{ total }} · {{ coupletTotal }}

خالی است.

موردی یافت نشد.

فال حافظ

{{ poem.title || "غزل حافظ" }}

نیت کنید. همین متن، غزل کامل است.

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

کتاب: {{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}

نظرات

هنوز نظری تأیید نشده.

{{ c.author }}

{{ c.body }}

{{ commentMsg }}