آبوهوا
زبان مبدأ: فارسی
معنی فارسی
- اسم (هواشناسی): مجموع آثار جوّی اعم از سرما و گرما در یک شهر یا ناحیه. کیفیت وضع هوا (گرما، سرما، رطوبت، باد، باران، طوفان) در کوتاه مدت.
- اسم (جغرافیا): کیفیت وضع هوا (گرما، سرما، رطوبت، باد، باران، طوفان) در دراز مدت.
- اسم (عامیانه): چگونگی اوضاع و احوال فردی، خانوادگی یا اجتماعی.