سورهٔ عادیات

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِ وَالْعَادِيَاتِ ضَبْحًا

سوگند به مادیانهائی که با همهمه تازانند و با سم‌[های‌] خود از سنگ آتش می‌جهانند!

فَالْمُورِيَاتِ قَدْحًا

و برق [از سنگ‌] همی جهانند،

فَالْمُغِيرَاتِ صُبْحًا

و صبحگاهان هجوم آرند،

فَأَثَرْنَ بِهِ نَقْعًا

و با آن [یورش‌]، گردی برانگیزند،

فَوَسَطْنَ بِهِ جَمْعًا

و بدان [هجوم‌]، در دل گروهی درآیند،

إِنَّ الْإِنسَانَ لِرَبِّهِ لَكَنُودٌ

که انسان نسبت به پروردگارش سخت ناسپاس است،

وَإِنَّهُ عَلَىٰ ذَٰلِكَ لَشَهِيدٌ

و او خود بر این [امر]، نیک گواه است.

وَإِنَّهُ لِحُبِّ الْخَيْرِ لَشَدِيدٌ

و راستی او سخت شیفته مال است.

أَفَلَا يَعْلَمُ إِذَا بُعْثِرَ مَا فِي الْقُبُورِ

مگر نمی‌داند که چون آنچه در گورهاست بیرون ریخته گردد،

وَحُصِّلَ مَا فِي الصُّدُورِ

و آنچه در سینه‌هاست فاش شود،

إِنَّ رَبَّهُم بِهِمْ يَوْمَئِذٍ لَّخَبِيرٌ

در چنان روزی پروردگارشان به [حال‌] ایشان نیک آگاه است؟