سورهٔ زلزله

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِ إِذَا زُلْزِلَتِ الْأَرْضُ زِلْزَالَهَا

آنگاه که زمین به لرزش [شدید] خود لرزانیده شود،

وَأَخْرَجَتِ الْأَرْضُ أَثْقَالَهَا

و زمین بارهای سنگین خود را برون افکند،

وَقَالَ الْإِنسَانُ مَا لَهَا

و انسان گوید: «[زمین‌] را چه شده است؟»

يَوْمَئِذٍ تُحَدِّثُ أَخْبَارَهَا

آن روز است که [زمین‌] خبرهای خود را باز گوید.

بِأَنَّ رَبَّكَ أَوْحَىٰ لَهَا

[همان گونه‌] که پروردگارت بدان وحی کرده است.

يَوْمَئِذٍ يَصْدُرُ النَّاسُ أَشْتَاتًا لِّيُرَوْا أَعْمَالَهُمْ

آن روز، مردم [به حال‌] پراکنده برآیند تا [نتیجه‌] کارهایشان به آنان نشان داده شود.

فَمَن يَعْمَلْ مِثْقَالَ ذَرَّةٍ خَيْرًا يَرَهُ

پس هر که هموزن ذرّه‌ای نیکی کند [نتیجه‌] آن را خواهد دید.

وَمَن يَعْمَلْ مِثْقَالَ ذَرَّةٍ شَرًّا يَرَهُ

و هر که هموزن ذرّه‌ای بدی کند [نتیجه‌] آن را خواهد دید.