سورهٔ طارق

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِ وَالسَّمَاءِ وَالطَّارِقِ

سوگند به آسمان و آن اختر شبگرد.

وَمَا أَدْرَاكَ مَا الطَّارِقُ

و تو چه دانی که اختر شبگرد چیست؟

النَّجْمُ الثَّاقِبُ

آن اختر فروزان.

إِن كُلُّ نَفْسٍ لَّمَّا عَلَيْهَا حَافِظٌ

هیچ کس نیست مگر اینکه نگاهبانی بر او [گماشته شده‌] است.

فَلْيَنظُرِ الْإِنسَانُ مِمَّ خُلِقَ

پس انسان باید بنگرد که از چه آفریده شده است؟

خُلِقَ مِن مَّاءٍ دَافِقٍ

از آب جهنده‌ای خلق شده،

يَخْرُجُ مِن بَيْنِ الصُّلْبِ وَالتَّرَائِبِ

[که‌] از صلب مرد و میان استخوانهای سینه زن بیرون می‌آید.

إِنَّهُ عَلَىٰ رَجْعِهِ لَقَادِرٌ

در حقیقت، او [= خدا] بر بازگردانیدن وی بخوبی تواناست.

يَوْمَ تُبْلَى السَّرَائِرُ

آن روز که رازها [همه‌] فاش شود،

فَمَا لَهُ مِن قُوَّةٍ وَلَا نَاصِرٍ

پس او را نه نیرویی ماند و نه یاری.

وَالسَّمَاءِ ذَاتِ الرَّجْعِ

سوگند به آسمان بارش‌انگیز،

وَالْأَرْضِ ذَاتِ الصَّدْعِ

سوگند به زمین شکافدار [آماده کشت‌]،

إِنَّهُ لَقَوْلٌ فَصْلٌ

[که‌] در حقیقت، قرآن گفتاری قاطع و روشنگر است؛

وَمَا هُوَ بِالْهَزْلِ

و آن شوخی نیست.

إِنَّهُمْ يَكِيدُونَ كَيْدًا

آنان دست به نیرنگ می‌زنند.

وَأَكِيدُ كَيْدًا

و [من نیز] دست به نیرنگ می‌زنم.

فَمَهِّلِ الْكَافِرِينَ أَمْهِلْهُمْ رُوَيْدًا

پس کافران را مهلت ده، و کمی آنان را به حال خود واگذار.