شمارهٔ ۱۲۵

رباعیات

ز آن شب که رخت دیده، گلت چیدستم
ا زدیدن روز، دیده پوشیدستم

هر روز گرفته شمع خورشید بکف
گردم پی آن شب که، تو را دیدستم