شمارهٔ ۳۴۸

غزلیات

چو گل به وقت سحر گنج زر به باد دهد
خبر ز ملک سلیمان و کیقباد دهد

مرا که ظلم فراوان کشیده‌ام ز خمار
به غیر بادهٔ نوشین‌روان که داد دهد

مراد ما همه عشق است و مستی و زاری
مرید پیر مغانیم تا مراد دهد

ز کعبتین مراد این‌قدر نیاید نقش
که بند بستهٔ امید را گشاد دهد

مشو چو سوسن آزاده ده زبان ناصر
زبان سرخ سر سبز را به باد دهد

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان

{{ metaLine }}

موردی نیست.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.poem_count }}

{{ catTitle }}

{{ total }} · {{ coupletTotal }}

خالی است.

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}