شمارهٔ ۶ واعظ قزوینی | کتاب ابیات پراکنده

ز درویشان بی‌قدر است رفعت اهل دولت را
ز پهلوی پری یابد هما اوج سعادت را

کشد دریای رحمت، تنگ چون مادر در آغوشت
برون کن از سر خود چون حباب این باد نخوت را