بخش ۱۶ - صفت کلّه پز

شهرآشوب کوچک

گر حرف ز کلّه پز کنم سر
گردد به دهانم آب کوثر

با چهره ی چون چراغ رنگین
باشد چو فتیله جامه چرکین

تابان چو چراغ شام دیجور
با جامه ی چرب و روی پر نور

چون پای نهد کسی بدان کو
سرها فرُش است در ره او

چون کلّه که میکشد بر سیخ
سر بر خط اوست کودک و شیخ

از حیرت عارض نکویش
از خاک نشستگان کویش

چون پاچه به دیگ، پیر و برنا
نشناخته اند، دست از پا

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان

{{ metaLine }}

موردی نیست.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.poem_count }}

{{ catTitle }}

{{ total }} · {{ coupletTotal }}

خالی است.

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}