شمارهٔ ۱۲۷۷

غزلیات

بیا و درد هجران را دوا ده
ز شربتخانه وصلم شفا ده

غم عاشق کشت داد جفا داد
تو بر عکس ایپری داد وفا ده

تراکان ملاحت آفریدند
از آن کان نمک بخشی بما ده

همه حسن و جوانی حق ترا داد
زکوه آن بدین پیر گدا ده

دلا، از گل هوا داری بیاموز
تن و جان جمله بر باد هوا ده

صفای کعبه را با کعبه بگذار
بیا و خانه دل را صفا ده

بتلخی کوهکن میمرد و میگفت
الهی جان شیرین را بقا ده

بخوبان همعنان اهلی چه گردی
عنان در دست تسلیم و رضا ده

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان شاعران

از میان صدها دیوان، شاعر را انتخاب کنید و شعر را بخوانید.

شاعری یافت نشد.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.name }}

{{ poet.poem_count }} شعر · {{ poet.category_count }} بخش

{{ poet.description }}

بخش‌های دیوان

هنوز بخشی وارد نشده است.

{{ catTitle }}

{{ total }} شعر

شعری در این بخش نیست.

نتایج «{{ qShown }}»

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}