شمارهٔ ۱۰۰ بلند اقبال | کتاب غزلیات

چه سان از رخ دهم نسبت به ماهت
توهستی گل چرا خوانم گیاهت

به عالم چون تو نبود خوبرویی
خدا از چشم بد دارد نگاهت

توشاه کشور حسنی و باشد
صف برگشته مژگانت سپاهت

اگر سروی چه می باشد قبایت
وگر ماهی چه می باشد کلاهت

سیه کردند آخر روزما را
خط وخال و دوچشمان سیاهت

مرانم بی گناه از در گنه نیست
اگر گویی که این باشد گناهت

غبار راه او کحل البصر شد
بلند اقبال تا شدخاک راهت