شمارهٔ ۷۹۰

غزلیات

چو نای بر دل من تنگ شد فضای جهان
رسد به عرش نفیرم ز تنگنای جهان

نه این کبودی چرخ است بلکه شد نیلی
ز زخم سیلی صاحبدلان قفای جهان

مجو دوام طرب زانکه چار حد دارد
به شاهراه حوادث طرب سرای جهان

فتاد رخنه به دیوار دین و پنداری
که هست کنگره کاخ دلگشای جهان

تفاوت خوشی و ناخوشی که در گذر است
بود خشونت سوهان عمرسای جهان

طلسم گنج حقیقت گشای و دم درکش
که ناگهان کشدت در دم اژدهای جهان

وفا مجو ز جهان هر که بود ز اهل وفا
به زیر خاک شد ای خاک بر وفای جهان

قرارگاه تو ملک بقا بود تا چند
شوی فریفته ملک بی بقای جهان

بتاب رخ ز جهان و جهانیان جامی
که قبله گاه امید تو بس خدای جهان

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان شاعران

از میان صدها دیوان، شاعر را انتخاب کنید و شعر را بخوانید.

شاعری یافت نشد.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.name }}

{{ poet.poem_count }} شعر · {{ poet.category_count }} بخش

{{ poet.description }}

بخش‌های دیوان

هنوز بخشی وارد نشده است.

{{ catTitle }}

{{ total }} شعر

شعری در این بخش نیست.

نتایج «{{ qShown }}»

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}