شمارهٔ ۳۱۰ جویای تبریزی | کتاب غزلیات

دل از خیال رخت سرخوش ایاغ گل است
نگه بروی تو پروانه چراغ گل است

به ماه عارض او چهره شد ز بی رویی
دلم همیشه ازین رو چو لاله داغ گل است

به باغ باده دلم غم کشیده ام نکشد
کرا هوای قدح نوشی و دماغ گل است