شمارهٔ ۱۰۱۵

غزلیات

چرایی اینچنین فارغ ز حالم
ز درد هجر تو تا چند نالم

ز من پرسی که چونی جانم ای جان
گرفت از جان خود بی تو ملالم

به هجرانم بگو تا کی کنی قید
شبی ننوازی آخر از وصالم

ز آه سوزناکم زلف خود بین
که حالش شد پریشان‌تر ز حالم

نکردی از وصالم یک زمان شاد
بسی دادی به هجران گوشمالم

چه باشد ار به لطفت شربت آبی
دهی زان چشمه آب زلالم

مگر در صبحدم آرد نسیمی
ز سوی لطف تو باد شمالم

کمالش را کماهی چون بگویم
چو من مدهوش حیران در جمالم

خیالش مونس جان جهانست
ولی یک دم نیاری در خیالم

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان شاعران

از میان صدها دیوان، شاعر را انتخاب کنید و شعر را بخوانید.

شاعری یافت نشد.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.name }}

{{ poet.poem_count }} شعر · {{ poet.category_count }} بخش

{{ poet.description }}

بخش‌های دیوان

هنوز بخشی وارد نشده است.

{{ catTitle }}

{{ total }} شعر

شعری در این بخش نیست.

نتایج «{{ qShown }}»

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}