شمارهٔ ۵۴۲ حزین لاهیجی | کتاب غزلیات

ساقی به لبم بادهٔ پالیده فروبار
در پرده دلم خون کن و از دیده فروبار

مفتون نتوان بود به نیرنگ بهاران
برک و برت ای نخل خزان دیده فروبار

چون ابر سراپای خود از درد جدایی
سرمایهٔ اشکی کن و نالیده فرو بار

از فیض تو دریا شده دامانِ من اکنون
ای دیده، نمی بر دل تفسیده فروبار

مگذار حزین قاعد هٔ صفحه طرازی
از ابر قلم گوهر سنجیده فروبار