شمارهٔ ۷۲۲ حکیم نزاری | کتاب غزلیات

همه را شادی و مارا غم جانانه خویش
همه با همدم و ما با دل دیوانه خویش

مبتلای غم و محنت زده هجرانیم
آشنا ناشده با دلبر بیگانه خویش

بر سر آتش و آبیم ز چشم و دل خود
چند سوزیم در این تنگ قفس خانه خویش

هر دم این سوخته پروانه ما یعنی دل
جان به کف بر نهد از همت مردانه ی خویش

راست چون جغد گرفتم به خرابی مسکن
نه که چون گنج نهانیم به ویرانه خویش

گر زمانی ز پس پرده برون آید دوست
پیش آن شمع بسوزیم ز پروانه خویش

مرد اگر معتکف خاک در دوست بود
به که بر مسند تعظیم به کاشانه خویش

سال ها شد که به دریای عدم غواصیم
تا وجودی به کف آریم ز دردانه خویش

هان نزاری مطلب صاف ز خم خانه دهر
چونکه در دُرد زدیم اول پیمانه ی خویش