شمارهٔ ۲۱۲

غزلیات

گر ای اشک دیده به خویشت بخواند
مرو کآن سیه‌رو تو را می‌دواند

کسی نیست کآنجا رساند پیامم
مگر نالهٔ من به جایی رساند

مرا در شب هجر او کیست بر سر
به جز دیده یاری که آبی چکاند

دلا صورت حال نادانی من
به نوعی ادا کن به پیشش که داند

کنون هر گناهی که آید ز اشکم
خیالی یکایک به رو می‌نشاند

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان

{{ metaLine }}

موردی نیست.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.poem_count }}

فال حافظ

کتاب‌ها

{{ catTitle }}

{{ total }} · {{ coupletTotal }}

خالی است.

موردی یافت نشد.

فال حافظ

{{ poem.title || "غزل حافظ" }}

نیت کنید. همین متن، غزل کامل است.

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

کتاب: {{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}

نظرات

هنوز نظری تأیید نشده.

{{ c.author }}

{{ c.body }}

{{ commentMsg }}