شمارهٔ ۶۳۵ سلیم تهرانی | کتاب غزلیات

مستان تواند خسته ای چند
چون توبه ی خود، شکسته ای چند

در کوی تو همچو مرغ بسمل
برخاسته و نشسته ای چند

شاید به عدم قرار گیرند
چون برق ز خویش جسته ای چند

دارم به بساط همچو طاووس
آیینه ی زنگ بسته ای چند

گر ذوق سخن سلیم داری
داریم شکسته بسته ای چند