شمارهٔ ۹۰ سلیم تهرانی | کتاب رباعیات

این پیکر زرین که جهان گشته بسی
آرام چو سیماب ندارد نفسی

خورشید مگو، که این سپهر غماز
هر روز ز بام افکند طشت کسی