شمارهٔ ۳۷۴

غزلیات

بدین جمال که دل می بری ز دست پری
زهی سعادت آیینه کاندرو نگری

ز بس به راه تو ریزد ستاره دیده خلق
زمین به چرخ کشد سر، تو چون برآن گذری

اگر نبود ز شرم تو رشک حور و ملک
چرا نهفت ز مردم جمال خویش پری

تو آن بتی که ز لطف و صفا و مهر و وفا
ز دلبران همه دل برده ای به خوب تری

چرا به سیر گلستان ز دشت ناید باز
اگر خجل ز خرام تو نیست کبک دری

درون پرده و دل ها بری ز پرده برون
چها کنی اگر آیی برون به پرده دری

به بوی زلفت اگر خون خود خورم نه عجب
دلم ز لعل تو آموخت رسم خون جگری

به حسرتم رود اوقات و شادمانم باز
که زندگانی من در غمت شود سپری

صفایی از تو بگو صبر چون کند که گذشت
غم جدائیت از حد طاقت بشری

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان

{{ metaLine }}

موردی نیست.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.poem_count }}

فال حافظ

کتاب‌ها

{{ catTitle }}

{{ total }} · {{ coupletTotal }}

خالی است.

موردی یافت نشد.

فال حافظ

{{ poem.title || "غزل حافظ" }}

نیت کنید. همین متن، غزل کامل است.

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

کتاب: {{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}

نظرات

هنوز نظری تأیید نشده.

{{ c.author }}

{{ c.body }}

{{ commentMsg }}